Mei 2011

Het zou mijn 25e keer worden dat ik op 4 mei twee minuten stil ben. Uiteraard mijn onbewuste babyjaren uit de discussie gelaten. Een bijzonder fenomeen waar ik elk jaar weer eens anders over denk. Het ene jaar erger ik me aan alles wat geluid maakt om 20:00 uur, het volgende jaar vind ik het bijna onzin dat we überhaupt herdenken. Laten we het op “volwassen-puberteit” houden.

Op 4 mei 2011 zou ik samen met mijn vriendin nog even wat boodschappen halen rond 19:15 uur. De ene supermarkt was al dicht, de andere nog op het nippertje open. “Als jullie maar wel snel zijn”, riep de supermarktvrouw ons gestrest toe. Ik verstond: “Als jullie maar wel stil zijn”. De herdenking was in mijn hoofd blijkbaar begonnen.

De boodschappen waren gehaald. In de auto verwonderde ik mij over de vele vlaggenstokken die verdrietig en toch ook autoritair halfstok hingen. Wij konden met een goed gevulde koelkast en een heerlijke maaltijd op het vuur de slachtoffers uit de oorlog herdenken. Onze eigen vrijheid vieren, dat is het eigenlijk meer voor mij. Om eerlijk te zijn? Het lukt me niet. Het lukt me niet me in te denken hoe het voor die mensen geweest is om te vechten voor hun leven, hun gezin, hun land. Het lukt me niet om te beseffen wat volle vrijheid voor mij betekent. Het frustreert me, maar aan de andere kant is het vandaag, vandaag. Vrij zijn is een goede gewoonte geworden.

De vlaggen halfstok. Een goed begin, het halve werk. Wat doe ik er mee vandaag? Ik denk dat ik nog wat langer stil ben. Twee minuten vliegen mij te snel voorbij.

Martijn