Juni 2011

Het zou mijn tweede keer worden. De eerste keer was spannend, maar deze keer was mijn verwachting hoger dan toen. Het is 19:45 uur en ik loop de desbetreffende straat in. Op afstand zie ik haar al staan. Opgewonden, omdat ik haar half zie, begin ik ongemerkt iets sneller te lopen… Ik ben er….

Ze vraagt me binnen te komen. Ik gehoorzaam en probeer me thuis te voelen, maar het lukt niet. Ze is erg overweldigend. Over ongeveer vijftien minuten gaat de voorstelling ‘in een ander licht’ van Stef Bos beginnen. Ik weet niet wat het is, maar ik blijf wat onrustig. Misschien juist wel omdat ik er zoveel van verwacht en zij zo indrukwekkend blijft.

Het licht gaat uit, de zaal wordt stil. Mijn aandacht voor haar verandert in een focus op het podium. Dit is het moment. Slaat de magie toe, of krijgt de buitenwereld toch kans om zich ook bij haar naar binnen te worstelen? Aan de ene kant voel ik me kritisch, aan de andere kant klaar om meegenomen te worden naar het onbekende. Met een verhoogde hartslag kijk ik naar het podium waar voorzichtig licht verschijnt.

Ruim twee uur later gaat het zaallicht aan en word ik op straat gezet. De fantasie is voorbij. De antwoorden, de vragen en de muziek blijven over.

Zwijgend verstrijken de volgende minuten. Verward loop ik weg en kijk nog even achterom. Mijn oog valt op haar naam die is gegraveerd: ‘Carré; Koninklijk Theater Amsterdam’. Het lijkt alsof ze zachtjes tot ziens zegt. Ik twijfel of ik haar goed gehoord heb.

Martijn