September 2011

Het resultaat had ik al vaak gezien. Een vieze, rode vlek op het asfalt met bij sommige versies nog een stukje vlees en een flink spoor erbij. Een loos konijnenoor of een egel van wie zijn dodelijke stekels nu slechts jeuken op de harde rubberen banden van de langsrazende auto’s. Ze hebben het niet gehaald.. Ongezien en ongekend scheurt menig autobestuurder erover heen. ‘Een nieuwe laag asfalt’ wordt ingereden.

Mijn vriendin en ik waren onderweg naar Frankrijk. Onze oude Nissan uit ’88 deed zijn uiterste best om ons naar het beloofde land te brengen. Een vrij normale snelweg met aan de linker- en rechterkant wat natuur. Met ongeveer 105 km/uur proberen we een vrachtwagen in te halen. En voor het eerst in mijn leven zie ik het van dichtbij iemand proberen.. Geen stoer hert, geen onfeilbaar klein beestje, maar een kwetsbaar konijn vliegt over de weg..

Op de een of andere manier voelde ik iets van een verlangen, een wil. Ik fantaseerde dat dit konijn al maanden wachtte op het juiste moment, de juiste tijd. Hij twijfelde al een tijdje om de traditie te verlaten en daar aan de verre overkant een nieuw leven te beginnen. Zijn beloofde land tegemoet. Dit was niet slechts een suïcidaal wezen. Hij wist wel beter. Daar aan de overkant lag zijn geluk. Daar aan de overkant lag zijn zegen op hem te wachten. Daar aan de overkant was alles waar hij ooit van droomde.

In mijn ooghoek zie ik het konijn onze weg op komen. Ik bedenk me snel dat hij de helft al overwonnen heeft. Ook ons is hij te snel af. De geur van overwinning is te ruiken. Vol geloof stormt het ambitieuze beestje door, maar de vrachtwagen op de rechterrijstrook is onvermijdelijk. Alsof het niets is, ontneemt de vrachtwagen hem alles. Was het een domme stap? Hij had van te voren immers makkelijk kunnen bedenken dat dit een onmogelijke poging zou worden. Het geeft me een gevoel van respect. Hij wel en vele, grotere, rijkere mensen niet.

Martijn