Oktober 2011

Onder Wibi’s Vleugels. Een vrij nieuw televisieprogramma van de AVRO dat zomaar mijn aandacht trekt bij het zappen. De herhaling van een aflevering maakt mijn ontbijtmoment een stuk aangenamer. Zes getalenteerde pianisten trekken bij de kleine held in om vervolgens in zijn villa diverse masterclasses en opdrachten te ondergaan.

Naast de prachtige ontwikkelingen van de pianisten begrijpt de AVRO ook wel dat wij een en ander van de oefenmeester zelf willen zien. Groot fan van Disney en zo af en toe eens met zijn matras van de trap naar beneden racen, zijn voor mij bekende beelden van Wibi. De serieuze en zelfs emotionele kant was mij nog niet zo bekend.

De presentator en Wibi gaan op stap. Het lijkt de presentator een leuk idee om eens met Wibi naar zijn vroegere studentenkamer te gaan. Eenmaal aangekomen belt Wibi zenuwachtig aan en vraagt aan de bewoner of dit nog steeds een conservatoriumhuis is. Het antwoord is ja en het tweetal loopt naar binnen.

De ‘grote’ Wibi Soerjadi breekt. Ik veronderstel dat dit vast is om de confrontatie met de kleine ruimte waar hij ooit woonde, de druk van zijn studie of de moeite om door te breken. Niets van dit alles. Ik zit er compleet naast. Tussen de tranen door vertelt Wibi zachtjes dat zijn leven in die tijd nog niet complex was. Dat hij achter zijn piano kroop en zonder zorg speelde en genoot. Het leven overkwam de jonge Wibi zonder slag of stoot. En nu concludeert de pianist: “Het leven is moeilijk geworden.” Hij veegt zijn traan weg.

Deze man is zojuist een van mijn nieuwe helden geworden.

Martijn