December 2011

Toen ik een jaar of zestien was vertelde iemand me dat roddel een soort kanker is. Deze uitspraak ben ik in al die tijd nooit vergeten. Ik noem het tongkanker. Het kan zich snel verspreiden en is in zichzelf puur slecht. Er is niks goeds aan. Je komt deze vorm van de vreselijke ziekte vaak tegen.

Een vader komt thuis na een dag hard werken. Bij zijn gezin aan tafel klaagt hij uitvoerig over alle gebreken van zijn collega. Het kind dat op zijn beurt de vrijheid voelt om een klasgenootje zwart te maken. Twee oude vrouwtjes in de trein, een stel in een restaurant, het houdt niet op. Open je oren en je hoort de meest uiteenlopende, soms haatdragende verhalen. Het is de normaalste zaak van de wereld om negatief te zijn over andere mensen. En uiteraard allemaal wanneer de persoon in kwestie er niet bij is.

Ik begrijp het ook wel. Het is heerlijk om zonder remming je gal te spuwen en geen rekening te houden met een ‘correcte houding’. Het moet er soms gewoon even uit. En stel je eens voor dat je wellicht de confrontatie aangaat en de persoon in kwestie verder helpt aan een inzicht in zichzelf. Nee, dat kost teveel inspanning. Het is ook een risico. Je weet maar nooit hoe de ander het ontvangt. Bovendien blijft er dan weinig gespreksstof over.

Martijn