Bubbelen

bubbel

Het verhaal van: maart 2016

Een collega van mij is in 2015 verhuisd. Samen met haar man heeft ze zich in een mooie, grote woning in een rustige wijk in Amersfoort gevestigd. Niets bijzonders en niets vreemds zo op het eerste gezicht.

Voordat de koop definitief rond was, had zij al de duidelijke visie: ‘Ik wil een bubbelbad! En in mijn tuin!’ Ik hoor het wel vaker om me heen. Zo hier en daar een uitgesproken droom waar ik als een hongerige wolf maar al te graag op inhaak. Na twee of drie kritische vragen is het vaak al helder. Weer een gevalletje grootspraak. Of zoals die mensen het zelf liever noemen: ‘Een droom moet je ook een droom kunnen laten zijn’.

Laatst vroeg mijn collega, openminded als ze is, tijdens de dagelijkse lunch aan alle collega’s of ze het leuk zouden vinden een avondje te ‘bubbelen’ in haar mooie aanwinst. Prachtig moment zo op een financieel advieskantoor. Een aantal voorzichtige, positieve reacties passeerden de revue, maar de bubbelsessie moet nog steeds plaatsvinden.

M’n collega vertelde me laatst dat haar voetbal-elftal was komen bubbelen. Ze hadden het allemaal prachtig gevonden. De ene ‘ik wil ook zo’n ding in mijn tuin’ volgde de ander in rap tempo op. Hoeveel mensen van het elftal nu daadwerkelijk een bubbelbad overwegen? Ach, een droom moet je ook een droom kunnen laten zijn.

Martijn

Reacties zijn gesloten.