Michael Jackson

mj

Het verhaal van: december 2015

Ik was 14 jaar oud en ontmoette op mijn middelbare school een grote Michael Jackson fan. Een gouden gast die mij op sleeptouw nam wat betreft de stijlvolle moves op de dansbare songs.

Iedere schoolpauze waren we in het muzieklokaal. Moves bijleren en ons verder verdiepen in de genialiteit van deze man. Thuis bekeek ik tot in den treuren filmpjes, interviews en concerten. Grote shows nam ik op en via het internet bestelde ik regelmatig vette DVD’s van unieke shows en interviews. Nu, 15 jaar later, is de liefde wat bekoeld. Althans, dat dacht ik.

We komen binnen in het World Forum Theater in Den Haag. Duizenden mensen hebben zich verzameld voor de Michael Jackson Tribute Show. Stijlvolle mannen met lang zwart haar, fancy jasjes en mooie hoedjes, maar ook ’normale’ mensen. Zo op het eerste gezicht zou men me zo in de tweede categorie plaatsen schat ik in.

Licht uit, spot aan. Een Amerikaanse man met voortreffelijke Michael Jackson look staat in een fantastische, maar ook wat commerciële pose klaar om de show te beginnen. Ik zeg tegen mijn vriendin: ‘Dit kan zo maar eens een baggershow worden waar we flink om moeten lachen.’ De muziek start en mijn woorden blijken grote leugens. Wat een muziek, wat een stem en wat een moves. Het lachen gebeurt, maar van geluk. En zelfs een traantje kan ik niet bedwingen. Een groot en belangrijk deel van mijn jeugd wordt hier opgehaald op een indrukwekkende manier.

De show is afgelopen. ‘Thank you for everything,’ hoor ik hem zeggen. Verbaasd fluister ik mijn vriendin toe: ‘Waar is Billie Jean? Ik begrijp totaal niet dat deze mensen, die er zoveel vanaf weten, deze song laten schieten. Deze moet je toch doen?’

Het licht dooft opnieuw, de stilte keert terug in de zaal. Het geluid van de voetstappen van de zanger wordt uitversterkt. Ik heb geen seconde nodig om te herkennen dat dit het spectaculaire intro van Billie Jean is. Kippenvel over mijn lijf, warmte in mijn ziel. Ik kan het wel uitschreeuwen, maar blijf beheerst. Het kind dat gevangen is in dit begrensde lichaam zal ik maar zeggen.

Een visionair op mijn werk zegt vaak dat niet het tastbare bezit gelukkig maakt, maar ervaringen. Voorzichtig concludeer ik dat ik een paar jaar na Michael Jacksons dood, hem vandaag live heb zien shinen.

Martijn

Reacties zijn gesloten.