Slechte verliezer

concertgebouw

Het verhaal van: februari 2016

Soms klaart het leven in één moment voor je op. Dit was bij mij het geval op 16 februari. Voor het eerst van mijn leven was ik in Het Concertgebouw in Amsterdam. Een overweldigend orkest met een solist geboren in de jaren 90 maakte er iets indrukwekkends van.

Ik zat. Op mijn stoel. Te staren naar de jonge pianist. Hij zat er niet in, vond ik. Hij deed het wat op de automatische piloot, vond ik. Hij gaf niet alles, vond ik. Was hij niet te jong? Ik had het van te voren opgezocht: 1996, zijn geboortejaar.

Tijdens het stuk vroeg ik me af hoelang ik er zelf over zou doen dit stuk te kunnen spelen. Eerst twijfelde ik even aan het antwoord, maar kort daarna was het eenvoudig duidelijk: nooit. Ik was 10 jaar ouder dan dit jochie, maar ik zou nooit in mijn leven kunnen wat hij kan.

Het is niet erg. Ik win het vast op andere gebieden. Daar komt dat woord weer: winnen. ‘Je hoeft toch niet alles als een wedstrijd te zien?’ vragen de mensen om me heen. Ik wel, zo werkt het bij mij. Het is niet anders. En vandaag heb ik verloren. Dromen verliezen zich zo af en toe in de realiteit en dat is prima. Op naar de volgende wedstrijd.

Martijn

Reacties zijn gesloten.