Wie zoet is krijgt lekkers…

sint

Het verhaal van: november 2015

Afgelopen zaterdag had ik de eer om met een vriend van mij Sinterklaasliedjes te spelen op een Sinterklaasfeest voor kinderen. Ik achter de piano, hij achter zijn drumsetje. Het werd een waar feest, sowieso voor ons.

Neem een zaal vol met kinderen, een clown, muzikanten, wat (zwarte) pieten en een Sinterklaas en je krijgt één grote chaos. Springende, zingende, schreeuwende kinderen en een handje vol (on)tevreden ouders. Een prachtig beeld zo vanuit mijn veilige pianohoekje.

Al vanaf mijn kinderjaren heb ik moeite met één aspect van dit hele feest: de manipulatie. Ouders die hun kinderen voorliegen met het bestaan van Sinterklaas en met zinnen als: ‘wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe’ de druk nog een beetje opvoeren. Ik begrijp dat het er allemaal bij hoort, maar in de grote mensenwereld is het niet anders.

Er zijn vandaag de dag groeperingen waar dit zo ongeveer letterlijk wordt gepredikt. Overkomt je wat ergs? Dan doe je wellicht iets niet goed. Je bent zondig of gelooft waarschijnlijk niet écht in het goede. Een God of een ander opperwezen die wordt neergezet als een Sinterklaas die goed is voor de rechtvaardigen en kwaad kan doen aan hen die het verdienen.

Halverwege het Sinterklaasfeest vraag ik iemand hoe het gaat met het bedrijf waar al deze ouders bij werken. Hij vertelt dat ze een zware week hebben gehad. Een medewerker van 35 jaar kwam anderhalve week geleden uit een nachtdienst in de fabriek, stapte onder de douche en overleed, totaal zonder aanleiding, aan een hartstilstand. ‘Kijk Martijn, daar op rij 2, daar zit zijn vrouw met twee kindjes,’ vertelt hij me. Ik zie dat ze glimlacht naar haar kinderen, maar uitbundig is de lach zeker niet.

… wie stout is de roe.

Martijn

Reacties zijn gesloten.